در روزگاری که استعمار فرهنگی شکل‌های تازه و پنهان به خود گرفته، یکی از اصلی‌ترین میدان‌های نبرد، زبان است، زبانی که حامل حافظه‌ی جمعی، هویت تاریخی و معنای مشترک ماست. ترویج زبان بیگانه و تحقیر زبان فارسی، نه تصادفی‌ست و نه بی‌هدف. این روند، بخشی از پروژه‌ی «بی‌هویت‌سازی» مردمانی‌ست که باید ریشه‌شان خشک شود تا سلطه‌پذیر شوند امروز، در کشور ما، با ترفند دین، قومیت و سیاست، مردمان را از زبان مادری‌شان دور می‌سازند، گاه با تحقیر، گاه با تبلیغ، گاه با تحمیل. و نتیجه آن‌ است که فرزندان ما دیگر بزرگان ادب و اندیشه را نمی‌شناسند زبان، تنها ابزار ارتباط نیست، ریشه‌ی ماست. و بی‌ریشه، ما در برابر هر بادی می‌لرزیم. آموختن زبان دیگر نیکوست، اما از یاد بردن زبان مادری، خیانت به خود است. باید پاسدار زبان‌مان باشیم، تا پاسدار فرهنگ، عقلانیت، و شرافت خویش بمانیم