در روزگاری که تاریکیِ جهل، سایه بر سرِ آرزوها افکنده، باید دانست که چرخشِ روزگار، همیشه بر یک مدار نمی‌چرخد. گاهی چنان بر انسان و ملت سخت می‌گیرد که امید در غبار حوادث گم می‌شود و عدالت به افسانه‌ای دور می‌ماند. تاریخ بارها نشان داده که تختی که بر دوش رنج مردم بنا شود، سرانجام لرزان و ناپایدار خواهد بود.

جور زمان، تنها در تنگدستی نیست؛ گاه در وارونه شدن معیارهاست، آن‌گاه که فریادِ حق خاموش می‌شود. اما ملت‌هایی که استقامت و آگاهی دارند، حتی در تاریک‌ترین شب‌ها نیز روزنه‌ای از روشنایی را نگاه می‌دارند. امید، نه در وعده‌ی زورمندان، بلکه در پایداری مردمی زنده است که حقیقت را فراموش نمی‌کنند.

روزگار اگرچه گاهی چون باد، بی‌وفا و دگرگون است، اما هیچ شبی جاودانه نمانده است. ظلم، هر اندازه نیرومند جلوه کند، فانی است و آنچه باقی می‌ماند، نام آزادگان و صبوری ملت‌هاست. آنان که با رنج و بیداری راه خود را ادامه می‌دهند، سرانجام سپیده را خواهند دید؛ زیرا روشنایی، هرچند دیر، از دل تاریکی سر برمی‌آورد.

In an age where the darkness of ignorance shadows our aspirations, we must realize that the tides of time do not always turn in one direction. Sometimes, life and nations are pressed so hard that hope is lost in the dust of events, and justice remains a distant myth. History has repeatedly shown that a throne built upon the suffering of the people is ultimately fragile and transient.

The tyranny of time is not found only in poverty; sometimes it lies in the inversion of values, when the cry for truth is silenced. Yet, nations with resilience and awareness keep a window of light open even in the darkest nights. Hope lives not in the promises of the powerful, but in the steadfastness of people who do not forget the truth.

Although time may be unfaithful and changing like the wind, no night has remained eternal. Injustice, no matter how formidable it appears, is fleeting; what remains are the names of the free and the patience of nations. Those who continue their path with suffering and awareness will eventually see the dawn, for light, however late, rises from the heart of darkness.

In einer Zeit, in der die Dunkelheit der Unwissenheit unsere Wünsche überschattet, muss man erkennen, dass sich das Rad der Zeit nicht immer in eine Richtung dreht. Manchmal ist der Druck auf Mensch und Nation so groß, dass die Hoffnung im Staub der Ereignisse verloren geht und Gerechtigkeit ein ferner Mythos bleibt. Die Geschichte hat wiederholt gezeigt, dass ein Thron, der auf dem Leid der Menschen errichtet wurde, letztendlich zerbrechlich und vergänglich ist.

Die Tyrannei der Zeit zeigt sich nicht nur in Armut; manchmal liegt sie in der Umkehrung der Werte, wenn der Ruf nach der Wahrheit zum Schweigen gebracht wird. Doch Völker mit Standhaftigkeit und Bewusstsein bewahren selbst in den dunkelsten Nächten einen Lichtblick. Die Hoffnung lebt nicht in den Versprechen der Mächtigen, sondern in der Beständigkeit der Menschen, die die Wahrheit nicht vergessen.

Auch wenn die Zeit launisch und wandelbar wie der Wind sein mag, keine Nacht hat ewig gedauert. Ungerechtigkeit, wie gewaltig sie auch erscheinen mag, ist vergänglich; was bleibt, sind die Namen der Freien und die Geduld der Völker. Wer seinen Weg mit Leiden und Bewusstsein fortsetzt, wird schließlich das Morgenrot sehen, denn das Licht bricht, wenn auch spät, aus dem Herzen der Dunkelheit hervor.